Το επιμύθιο και ο αναπαυτικός καναπές

December 8, 2011 Δημοσιεύτηκε από:

New Picture (31)

Guest Post από τον Επαμεινώνδα Τσάκαλο

Τα συνέδρια είναι όπως κάθε εμπειρία. Όταν είναι αξιόλογα, συντροφεύουν τη σκέψη σου για πολύ καιρό. Άραγε το εφετινό TEDx Athens δικαίωσε τη φήμη του;

Ήταν λίγο μετά τις 9 το πρωί όταν μπήκα στο αυτοκίνητο… Χρειάστηκα, επίσης, μετρό και ταξί, αλλά εν τέλει έφτασα στον προορισμό μου: Πειραιώς 254… Στο «άντρο» του TEDx. Εκεί, όπου ήδη είχαν σπεύσει εκατοντάδες άτομα και η σειρά για τον (πρώτο) καφέ της ημέρας θύμιζε πρεμιέρα McDonald’s επί Γκορμπατσώφ. Χαμός! Μου άρεσε η εικόνα που αντίκρισα και οι γνωστοί που γρήγορα συνάντησα με έκαναν να αισθανθώ ακόμα πιο άνετα… Δεν είχα ξαναδώσει το «παρών» σε TEDx, όμως ήδη ένιωθα μέλος της κοινότητας. Πήρα τη διαπίστευσή μου και ένα αναψυκτικό και μερικά «πηγαδάκια» αργότερα, στρογγυλοκάθισα στην καρέκλα μου.

Σύντομα η αίθουσα ήταν κατάμεστη και το εύλογο ερώτημα ξεπήδησε από τις παρυφές του μυαλού μου: «Άραγε θα δικαίωνε η εκδήλωση τη φήμη που έχει το brand TED»; Το πιθανότερο είναι ότι ο κόσμος θα το λάτρευε. Εγώ όμως που πηγαίνω κάθε χρόνο στο Φεστιβάλ Δημιουργικότητας των Καννών, το περίφημο «Μουντιάλ της Διαφήμισης»; Που έχω δει καταπληκτικούς ομιλητές και, λόγω δουλειάς, παρακολουθώ περί τα 10 εγχώρια συνέδρια το χρόνο; Όχι, δεν τα αναφέρω όλα αυτά για να αποδείξω πόσο σπουδαίος είμαι. Δεν είμαι. Εν τούτοις, γεγονός είναι ότι έχω δει τόσες πολλές ομιλίες σε Φεστιβάλ και συνέδρια, ώστε πλέον δεν εντυπωσιάζομαι εύκολα. Κάθε άλλο. Πολλές φορές θυμίζω τους… Statler & Waldorf από το The Muppet Show.

Ποια είναι η άποψή μου, λοιπόν, για το εφετινό TEDx Athens; Πράγματι, κάποιες ομιλίες δεν μου είπαν κάτι ιδιαίτερο… Ο Tubino ήταν απλώς συμπαθητικός… Ο σκηνοθέτης φαίνεται ότι… πείνασε και πήγε για φαγητό κατά τη διάρκεια της παρουσίασης των Ρούσσου-Χιλιαδάκη, έτσι δεν είδαμε πότε το δημιούργημά τους επί σκηνής… Ο Lowry συνέβαλε, παραδόξως, στην απόφασή μου να βγω από την αίθουσα για ανεφοδιασμό καφεϊνης… Οι περίφημοι Δασκαλάκης και Trippi κέρδισαν την προσοχή μου, όμως δεν πήγαν την ομιλία τους ένα βήμα παραπέρα όπως προσδοκούσα… Οι αξιοθαύμαστοι Kourounis και Lindstrom είπαν και έδειξαν ενδιαφέροντα πράγματα, ωστόσο δεν με άγγιξαν ιδιαίτερα σε προσωπικό επίπεδο… «Άρα, μεγάλε. Τι σου άρεσε τελικά; Μόνο τα γλυκά και τα σοκολατένια τσουρέκια;», θα αναρωτηθείτε δικαίως.

Προτού πέσω για ύπνο, ήμουνα βέβαιος ότι, παρά τα σκαμπανεβάσματα στην ποιότητα των ομιλιών, το ROI του TEDx ήταν δεδομένα πολύ υψηλό. Και κάποιες ατάκες και συμβουλές, όπως οι περίφημες «100 ώρες» του Matt Webb της είχα κάνει ήδη “save” στο σκληρό δίσκο του εγκεφάλου μου.  Ως εκεί όμως.

Μέχρι που…

Το πρωί της επόμενης μέρας μπήκα στο αυτοκίνητο και το δεύτερο τραγούδι που πέτυχα στο ραδιόφωνο ήταν το “ΑΚΑ… What a Life” του Noel Gallagher. Υπέροχο κομμάτι. Δυνάμωσα την ένταση και αφέθηκα στις σκέψεις μου. “Keep on chasing down that rainbow. You’ll never know what you might find. Over the sunset on the horizon. Maybe you dream but it tastes like poison. I’m gonna take that tiger outside for a ride. What a life!…”

Το επόμενο τραγούδι δεν θυμάμαι καν ποιο ήταν. Το βρήκα, όμως, εξίσου πωρωτικό. Όπως και αυτό που ακολούθησε. Ξάφνου, το κατάλαβα! Ήμουνα σαν τον Bradley Cooper στην ταινία “Limitless”! Τα πάντα γύρω μου τα έβλεπα, τα ένιωθα, τα αντιλαμβανόμουνα διαφορετικά… Το TEDx είχε κάνει το θαύμα του. Ανατρίχιασα. Αυτή είναι η δύναμη της δημιουργικότητας και της καινοτομίας. Ο Rory Sutherland, o Webb, ο πιτσιρικάς ο Ricardo Sousa, οι κοπέλες του πόλο, ο Colwell, ο Δασκαλάκης, ο Mavridis και όλοι οι υπόλοιποι πέτυχαν να «ανατρέψουν» την καθημερινότητά μου και να με βγάλουν από το λήθαργο της επαναληπτικής πραγματικότητας.

Γύρισα σπίτι… Πεινούσα… Αντί να πέσω, όμως, με τα μούτρα στο φαγητό, όρμηξα στο laptop και άρχισα να γράφω… Έπρεπε να μοιραστώ τις σκέψεις μου. Κυρίως με όλους όσοι δεν τα κατάφεραν ή που θεωρούν ότι δεν έχουν κάτι να κερδίσουν από τέτοιες εκδηλώσεις, όπως το TEDx.

Κάθε μέρα είναι διαφορετική. Είναι μία νέα αρχή αλλά και συνέχεια της προηγούμενης. Και είναι στο χέρι μας να μην την αφήσουμε να περάσει αναξιοποίητη. Η ζωή η δική μας και, κατ’ επέκταση, η κατάσταση στην Ελλάδα, δεν βελτιώνονται με γκρίνιες, μεμψίμοιρα σχόλια και απάθεια. Απαιτείται δράση, ρίσκο, προσπάθεια, τόλμη και πάθος.

Δεν ξέρω ακόμα ποιες θα είναι οι δικές μου «100 ώρες». Θα τις βρω, όμως, και θα τις αξιοποιήσω. Πλέον, ο καναπές φαντάζει λιγότερο αναπαυτικός…

Υ.Γ. Ο συγγραφέας Malcolm Gladwell ισχυρίζεται στο βιβλίο του “Outliers: The Story of Success” ότι απαιτούνται περί τις 10.000 ώρες εκπαίδευσης για να πετύχει κάποιος σε έναν τομέα. Ο Matt Webb δεν διαφωνεί. Επισήμανε, ωστόσο, ότι και σε 100 ώρες μπορείς να καταφέρεις πολλά. Κάλεσε, λοιπόν, το κοινό να σκεφτεί ένα προσωπικό project στο οποίο θα ήθελε να αφιερώσει 100 ώρες. «Δεν είναι πολλές», είπε και πρόσθεσε: «Αν αρχίσετε τα Χριστούγεννα, θα έχετε τελειώσει τον Μάρτιο. Κάντε το και δεν θα το μετανιώσετε».

Και ίσως τελικά οι «100 ώρες» του καθενός σχηματίσουν μία αλυσίδα, η οποία θα συμβάλει σε κάτι μεγαλύτερο… Σε ένα καλύτερο αύριο… Για όλους μας…

*Ο Επαμεινώνδας Τσάκαλος εργάζεται στο κλαδικό περιοδικό Marketing Week και μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί του στα http://gr.linkedin.com/in/etsakalos & @Mr_Tsakalos.

best cigars to buy online
zp8497586rq

Ένα σχόλιο

  1. Pingback: adasdas « arxed